Dankjewel!

“Wat heb je een mooie jas!” “Wat zit je haar leuk vandaag.” “Ik zie jouw liefde voor je gezin/familie/(vul in) en dat maakt me blij.”

Wanneer  heb jij voor het laatst een compliment aangenomen, zonder “ja, maar”? 

Hoe vaak zeggen we oprecht ‘dankjewel’ tegen iemand? Durven we echt dankjewel te zeggen? Ik zie wanneer mensen elkaar complimenten geven, dat dit vaak een ongemakkelijk gevoel geeft. Want ja ‘die jas is maar van de kringloop hoor.’ En ‘mijn haar zat al goed toen ik wakker werd, dus ik heb er niet zoveel aan gedaan hoor.’ ‘En mijn gezin, ach, ze zijn ook lief voor mij en we hadden een goede dag dus. Je moest eens weten, op maandagochtend…’

Wat maakt het zo lastig om een compliment aan te nemen? Voelen we ons kwetsbaar? Hoe denk jij over jezelf? Ben jij een compliment waard? We vinden onszelf (soms) niet zoveel waard en het kan altijd beter. Mevrouw Zus en dame Zo, díe verdienen wél een compliment, maar ik, nee! Er schort nog zoveel aan.
Een dikke geruststelling: Het klopt 😉 ! Er is heel veel ‘niet-perfect’ aan ons en er zijn altijd mooie mensen die verder en beter zijn dan wij. En toch: Durf eens een compliment aan te nemen. Het is een kado lieve mensen! Een kado, speciaal voor jou. Je bent het waard!

Ja en wat zeg je dan? Nou, gewoon: “Dankjewel” Begin daar maar mee. Ontvang en verder niks. Denk er over na, wat diegene tegen je zegt. Zij vonden het blijkbaar belangrijk genoeg om het tegen je te zeggen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s